Nog 4 dagen, 6 uur, 21 minuten en 46 seconden…
Op het moment dat ik dit stukje schrijf.
En wat een leuke reacties krijg ik van jullie thuis!!! Heel erg lief!
Vandaag weer om 7.00 uur mijn dagelijkse wandeling gemaakt. En wat een verschil met gisteren… het is zeker 10 keer zo druk!
Veel meer triatleten uit de Age Group, met hun fans en familie.
Dit zijn triatleten die niet als professional starten, maar worden ingedeeld op leeftijd. Bijvoorbeeld:
• 40–44 jaar
• 45–49 jaar
• 50–54 jaar
• enzovoort.
Een Age Group-atleet kan dus gewoon een ontzettend sterke, bijna professionele triatleet zijn, maar start officieel niet in de Pro-categorie.
Bij het IRONMAN World Championship in Kona is de Age Group-wedstrijd enorm belangrijk. Deze deelnemers hebben zich doorgaans via een kwalificatieplaats weten te plaatsen.
Prachtig om al die atleten te zien. Van jong tot… ontzettend oud en topfit!
De sfeer wordt iedere dag gezelliger.
Mijn dag is dus alweer goed begonnen!
Het parcours verder verkennen
Vandaag gaan we het parcours verder verkennen. Om 8.30 uur vertrekken Tristan, Sandra en ik richting de startlocatie van het zwemmen.
Onderweg kletsen we over de wedstrijddag. Allerlei vragen komen bij Sandra op:
“Waar kunnen wij het beste staan?”
“Hoe laat moeten we daar zijn?”
Tristan antwoordt heel nuchter:
“Denken jullie nou ook maar eens aan jezelf. Ook voor jullie is acht uur lang naar zo’n wedstrijd kijken in die hitte echt pittig. Dus neem je zwemspullen mee.”
Heerlijk, die nuchterheid!
Bij de startlocatie is het één grote happening. Zwemmers gaan het water in en uit. Je ziet duidelijke verschillen in hoe mensen door het water heen glijden.
Wat een beleving hier!
En dan… tussen al die mensen zwemt ineens, in een iets rustiger tempo, een zeeschildpad voorbij.
Wauw!
Er wordt vandaag 4 kilometer gezwommen en het voelt goed voor beide mannen. Iedere dag blijven Tristan en Menno samen trainen. Prachtig om te zien welke band deze twee met elkaar hebben opgebouwd.
Na de zwemtraining zet ik Tristan af bij een hotel waar vanuit de IRONMAN-organisatie een fotoshoot wordt gehouden.
Ik ben inmiddels een volleerd chauffeur en weet hier aardig mijn weg te vinden.
Wij rijden ondertussen door naar het strand.
Jullie snappen natuurlijk dat ik ontzettend hard aan het werk ben… dus ook ik moet af en toe even chillen.
Prachtig om hier tussen de vissen te zwemmen die ik nog nooit heb gezien.
Nou ja… dat lieg ik een beetje. De gele heb ik natuurlijk wel eens gezien in het aquarium bij de Chinees.
En zonder dat ik het direct doorhad, schrik ik ineens even…
Ik zwem tussen drie allemachtig grote zeeschildpadden!
Krijg ik dit er ook gewoon weer cadeau bij. Wat een geluk dat ik dit allemaal mag meemaken.
Het laatste stuk van het fietsparcours
Terug naar het verkennen van het parcours.
Om 15.00 uur rijden Tristan en ik samen naar het laatste stukje van het fietsparcours. Dit punt ligt in het noordelijkste gedeelte, na ongeveer 110 kilometer fietsen. Veel hoogteverschillen, het laatste stuk slecht asfalt en een stevige zijwind.
De bekende en beruchte Hoʻomumū-wind, die vrij spel heeft over het vlakke en open vulkanische landschap. De asfalt temperatuur loopt ondertussen op tot maar liefst 65 graden.
Tristan heeft hier twee jaar geleden ook gestaan en weet wat hem te wachten staat. Maar ieder stukje van het parcours wordt opnieuw grondig bekeken.
Ik rijd achter Tristan en Menno aan, samen met de coach en fotograaf van Menno.
Mooi om die jongens daar samen te zien fietsen.
Na een krappe twee uur komen ze van de fiets.
Beide zijn ze tevreden.
Doel bereikt. De benen voelen goed. Ze hebben er vertrouwen in. En vooral: ze hebben zin in de wedstrijd!
En dat is precies wat je wilt zien.
Morgen vertel ik jullie hoe het triatlonavontuur van Tristan eigenlijk is begonnen.
Waar heeft hij al gestaan?
En wat zijn zijn belangrijkste prestaties tot nu toe?
Tot morgen!
Laura
