Bij veel gesprekken tussen personen, zijn de volgende openingszinnen een vast begin “Hoe is het?”, “Gaat het?” of “Lukt het wat?”. De vraag wordt door een groot gedeelte van de mensen beantwoord met “Ja hoor, prima”. Maar soms komt het antwoord “Nee, ik heb een probleem” en dan beginnen de vraagstellers iets aan de broek te trekken, want dit was niet de bedoeling van de vraag, blijkt dan achteraf. In werkelijkheid is de medemens veel minder geïnteresseerd in de ander, dan men doet voorkomen. In deze snelle tijd , waarbij men het altijd “druk,druk, druk” heeft, is er veel minder tijd voor sociale contacten, tja de contacten zijn er wel, bijvoorbeeld via Facebook, of Hyves, maar dit blijven toch vluchtige en veelal oppervlakkige contacten. De moderne mens kan zijn gevoel zeer slecht uiten, dit is ook een verklaring voor de lange wachtlijsten bij de psychologen, van mensen die even “vastgelopen”zijn. Gesprekken waarbij gevoel komt kijken, zoals bijvoorbeeld, na het stoppen met werken, een relatie die stuk loopt, of het verliezen van een dierbare, blijven moeilijk voor veel mensen. Dus probeer de volgende keer bij het vragen of het met iemand gaat, eens te luisteren naar zijn of haar verhaal. In één van mijn eerste columns in dit blad, heb ik het ooit gehad over “groeten en zwaaien” dit onderwerp wist toen heel veel mensen bezig te houden, wellicht is dit verhaal ook een stap in de goede richting.

Enkele weken geleden ging er een schok door Winkel & Omstreken, bij het horen van het nieuws, dat de heer Cees van den Abeele was overleden. In 1967 kwam ik in de Burgemeester Kosterstraat te Winkel ter wereld en werd de buurjongen van buurman Cees. Na vijf jaar wonen in die straat, vertrokken wij naar de Dorpsstraat. Toen het uitgaansleven een beetje vorm begon te krijgen, kwam ik er weer over de vloer, omdat dochter Sonja en schoonzoon Robert deel uitmaakte van de vriendengroep. Er was zodoende ook meteen contact met moeder Marian. In die tijd werd ook gestart met de Nieuwsbrief (de voorganger van de Nieuwspagina), zowel de papieren-, als de digitale versie werden door vader Cees goed gelezen. Toen ik in 1991 ging werken bij een Langedijker transportbedrijf, werd Cees mijn chef . In die jaren heb ik zeer veel van hem mogen leren, samen hebben we grote klussen tot een goed einde weten te brengen. Ook de cursusdagen samen waren een aparte belevenis. Na mijn vertrek bij dit bedrijf, kwamen wij elkaar nog regelmatig tegen, meestal was er jaarlijks wel een gesprek in de corsoperiode. Toen ik nog post rondbracht in zijn straat namen wij de tijd voor een praatje. In december was er na de jaarlijkse bingo bij de kleindiertentoonstelling, een gezellige nazit met hem, waar ik zeer veel waarde aan hecht nu hij er niet meer is. Cees je was een bijzondere man en ik zal je missen.

Bij het lezen van deze column ligt het evenement al weer even achter ons ”De Top 2000” een week lang op Radio 2. Na de stemweek eerder in het jaar, is het vanaf 1e kerstdag genieten van de muziek, met de lijst uit de krant op de koelkast geplakt, hoef je niets te missen. Opvallend is dat er elk jaar meer luisteraars bij komen en je ook in heel veel winkels de muziek van deze speciale lijst kunt horen. De gekte begint extreme vormen aan te nemen. Bij “Beeld en Geluid” in Hilversum, waar sinds enkele jaren het top 2000 café een plaatsje heeft gekregen, worden niet alleen de tv-programma’s opgenomen (ondergetekende mocht er ooit één bijwonen), maar kan men ook live radio kijken. Op 2e kerstdag toen ik aanwezig was in het café was er een minimale wachttijd voor een half uur binnen kijken. Later in de week liep dit op tot bijna drie uur wachten, waarvan ook enige tijd in de regen. Psychologen en andere deskundigen worden er op losgelaten, waarom de Top 2000 zo’n succes is. Het is duidelijk dat iedereen aan het einde van het jaar melancholischer is dan in de rest van het jaar en het dan ook minder zal aanslaan. In het verleden heeft men een keer de hitparade nogmaals uitgezonden midden in het jaar, maar dit bleek geen succes te zijn. Het is een fenomeen geworden dat niet meer los te denken is van het einde van het jaar, hetzelfde geldt trouwens voor het glazen huis op radio 3, dat een week eerder wordt uitgezonden. Bijzondere radio, die zeker moet blijven!

Er zijn mensen die uit een prachtige dag met allemaal positieve dingen toch een negatief dingetje tot iets groots kunnen maken, er zijn ook mensen die uit een slechte dag met veel tegenslagen iets positiefs kunnen halen. Welke persoon zal er een beter gevoel aan overhouden? Persoonlijk denk ik de tweede persoon, dat zijn meestal mensen die een voorval hebben meegemaakt, die hun denkwijze heeft veranderd. De eerstgenoemde persoon is meer een zwartkijker, of om het in een andere term te zeggen, een azijnpisser, die altijd wel wat te zeuren of te klagen heeft. Dit zijn verschillende eigenschappen die de mens bezit. Zo is er ook jaloezie ten opzichte van de medemens, een familielid, die een groter huis heeft, of een buurman, die een duurdere auto voor de deur heeft staan. Ik denk dan bij mijzelf, leven en laten leven en geniet van de dingen die je wel hebt en niet van de dingen die niet in je bezit zijn. Mensen kunnen fanatiek zijn, dat is ook weer een andere eigenschap, die trouwens weer kan doorslaan in streberigheid. De gulden middenweg van alle eigenschappen is het beste te bewandelen, door gewoon te doen. Nonchalant is een eigenschap die niet altijd in goede aarde valt bij de personen waar mee wordt omgegaan, punctueel is het andere uiterste en daar is soms ook moeilijk mee te leven. Ieder mens heeft andere eigenschappen, gelukkig maar, anders zouden we in een saaie wereld leven.

Omdat ik door mijn werkzaamheden voor PeWi’s Nieuwspagina bij veel evenementen of activiteiten aanwezig ben, zie ik vaak de zelfde gezichten. Dit zijn mensen die aanwezig zijn, omdat men vrijwilliger is. Ik zelf ben actief bij de Winkeler IJsclub en het Bloemencorso eveneens in Winkel. Helaas zijn het altijd dezelfde mensen die zich inzetten als vrijwilliger. Als men aan iemand vraagt die geen vrijwilligerswerk doet, of hij of zij misschien een uurtje kan helpen, dan is steevast het antwoord “ik heb het nogal druk”. Maar stelt men de zelfde vraag aan iemand die al veel vrijwilligerswerk doet en bovendien een drukke baan heeft, dan is het antwoord meestal “dat gaat wel lukken”. Veel evenementen hebben geen bestaansrecht zonder de vele vrijwilligers en daarom zou het mooi zijn als iedereen gewoon één keer per jaar zich een paar uur zou inzetten als vrijwilliger, op welke manier dan ook. Maar ik denk dat dit een utopie is. Of je nu bij een evenement gewoon langs de kant sta te kijken, of dat je als begeleider, verkeersregelaar aanwezig bent, een bardienst ga draaien in een kantine van een sportclub, je bent meteen aanwezig en maakt je nog nuttig ook. In het verleden werd er door de Gemeente Niedorp één keer per jaar een vrijwilliger in het zonnetje gezet, wellicht een idee om dat ook weer nieuw leven in te blazen, dit kan motiverend werken voor de mensen die nog een klein duwtje nodig hebben. Ik merk aan alle vrijwilligers dat bij hen het zelfde idee leeft, daarom plaats ik het deze keer in de column om iedereen er eens over te laten nadenken…

In november van dit jaar hoopt mijn oma haar 90e levensjaar te bereiken. Nog enorm kwiek en zeer zelfstandig, zorgt ze goed voor zich zelf en doet ze met de auto boodschappen in het Winkelhart te Nieuwe Niedorp. De vele generaties na haar zeggen altijd snel dat ouderen zeuren en lastig zijn, maar het tegendeel is waar bij mijn oma. De Internetwereld laat ze aan haar voorbij gaan, maar verder is ze zeer bij de tijd en staat altijd open voor de nieuwe ontwikkelingen. Ook kan ze door haar levenservaring nog wel eens een tip geven, die je niet meteen aanneemt, maar je wel aan het nadenken zet. Door het volgen van het nieuws via radio, tv en de krant blijven de hersenen scherp, dus kan er tijdens verjaardagen over van alles worden mee gepraat. Door de hoge leeftijd is er al menige kennis of familielid weggevallen, dus dat maakt het leven wel iets zwaarder, maar zolang ze aanloop en aanspraak heeft en het lijf en het verstand gezond blijven, gaat ze rustig door naar een nieuwe mijlpaal. Ondanks haar hoge leeftijd begint het bij de eerste zonnestralen van het jaar altijd flink te kriebelen, want er gaat geen jaar voorbij zonder grote voorjaarsschoonmaak. Ook is deze vrouw nog regelmatig in de keuken te vinden, om een taart te bakken, of een verse pudding te maken. Op deze manier zou menig persoon oud willen worden. We gaan nu eerst in november de 90 jarige leeftijd uitgebreid vieren, de verjaardag staat al in mijn agenda als vrije dag, want als oudste kleinzoon mag ik natuurlijk niet ontbreken op het feestje.

Menig geleerde heeft zijn hoofd al gebogen over het begrip “geluk”, er is niet vast te stellen wat het precies inhoudt. Voor de één is geluk, het winnen van de honderdduizend (terwijl er eigenlijk nog meer te wensen was) en de ander krijgt al een gelukzalig gevoel bij het zien van een opkomende zon boven een weiland, waar koeien in de nevel staan. Vele afstudeerprojecten zijn er aan gewijd, maar er is, en zal ook geen antwoord op komen wie er gelukkiger is. Het heeft ook te maken met het feit, dat mensen soms iets meer tegenslagen te verwerken hebben gehad, dan is een klein ding al genoeg om je gelukkig te voelen. In deze Column zullen we dan ook niet tot een oplossing komen, maar is het wel eens leuk om bij stil te staan. Dan wil ik graag nog iets anders met u delen, namelijk het gelukwensen. De tijd van de kerst- en nieuwjaarswensen komt er weer aan. Er worden weer vele kaarten over en weer naar elkaar verzonden. Soms vraag ik mij af, of de TNT-bezorger een rustigere tijd rond de kerstdagen zou hebben, als alleen de werkelijke wensen worden verzonden, waar men echt achter staat en nu eens geen kaarten gaat versturen, omdat iemand anders ze ook stuurt. Er zullen veel kaarten worden verzonden, waar niet echt een gevoel in ligt, maar men stuurt vaak voor het goede gedrag. Zomaar een paar dingen om eens over na te denken. Ik wens u een prettig weekend en dat meen ik oprecht.

Volgende week loop ik mijn laatste ronde voor “Tante Pos” in Winkel en Nieuwe Niedorp. Mede omdat de werkzaamheden voor PeWi’s Nieuwspagina flink beginnen toe te nemen, maar ook omdat het post bezorgen steeds minder leuk begint te worden stop ik met deze baan. Als men vroeger bij de toenmalige P.T.T. werkte was iedereen trots om de post rond te brengen en had men uitgebreid de tijd om alles af te leveren (misschien wel iets te veel tijd). Met het privatiseren en het vrijgeven van de postmarkt is het bedrijf een verkeerde weg ingeslagen mijns inziens. Mocht de postbode voorheen alle klusjes doen, nu zijn daar verschillende afdelingen voor, er lopen soms 3 personen van 1 bedrijf in dezelfde straat. Daar komen de bezorgers van de overige postbedrijven nog bij. Een computer maakt een berekening hoe lang iemand over een wijk mag doen, dezelfde computer vergeet even dat er soms opstoppingen of hindernissen zijn, de heren die deze berekening hebben bedacht moeten volgens mij zelf ook nog maar eens een wijk gaan weg brengen. En dan zijn er nog de aandeelhouders die natuurlijk ook hun jaarlijkse zakcentje willen hebben. Vanaf donderdagavond hang ik de oranje/zwarte jas aan de wilgen. Als ik onderweg was in de wijk, sprak ik altijd veel mensen, maar dat gaat niet veranderen, nu ik ga stoppen met post bezorgen, u zult mij nog regelmatig tegenkomen, want ik moet toch het nieuws weten te vinden voor mijn Nieuwspagina en dat ligt volgens een gezegde op straat.

Elk jaar na de Winkeler kermis begint het bloed van veel mensen in Winkel en Lutjewinkel sneller te stromen. Dan beginnen namelijk de meeste groepen met de bouw van de corsowagens. Naarmate de datum van corsozondag dichterbij komt, des te fanatieker men aan het werk is en dan blijft het licht in menig schuur ook zeer lang branden. In een ver verleden mochten de groepen onderling niet bij elkaar kijken, alles was geheim, schuren werden afgeschermd met gordijnen om vooral de pottenkijkers geen kans te geven om maar iets van het ontwerp te zien. Tegenwoordig helpen veel groepen elkaar, is men nog niet klaar, dan springt er iemand van een andere groep bij, om even een handje te helpen. Het virus wat de laatste weken onder de bouwers heerst noemt men ook wel “Corsokoorts” dit gevoel kan je niet omschrijven, maar moet je ervaren, het is heel bijzonder, want dit gevoel is na de sloop van de wagen geheel verdwenen en dan raakt ook de adrenaline uit de lijven van de mensen vandaan en slaat de vermoeidheid toe. De echte diehards die al zeer vele jaren meedoen weten niet anders dan dat ertussen half augustus en eind september aan de corsowagen wordt gebouwd en er veel dingen voor moeten wijken. Ondergetekende heeft in deze periode altijd een lange tijd vakantie, omdat er maar één onderwerp in het hoofd rondgaat en dat is corso. Op zondag 26 september is het weer zover, dan zal Winkel zich weer van zijn beste kant laten zien.

Na de feestdagen en de vele nieuwjaarsrecepties breekt er weer een nieuw jaar aan, dit keer staat 2011 op de kalender. Iedereen kijkt altijd anders naar een jaar en heeft soms vragen, zoals bijvoorbeeld iemand die binnenkort bij een nieuwe werkgever gaat beginnen vraagt zich af, of de baan echt zo leuk is, als men vertelde in het sollicitatiegesprek. Of de vrouw die zwanger is, wil graag weten wanneer haar baby precies geboren gaat worden en hoe alles gaat verlopen. Of de mensen die in spanning afwachten op een uitslag van het ziekenhuis. Ook zijn er mensen die de sleutel krijgen van hun nieuwe huis in 2011, ook deze personen hebben veel vragen, bijvoorbeeld of alles op tijd klaar is. Ook zijn er personen die mensen zullen ontvallen in 2011, daar leven weer andere vragen. De scholieren mag ik natuurlijk niet vergeten, die maken zich soms nu al zorgen over de komende examens en of men goede cijfers gaat halen. Vragen, vragen en nog eens vragen. De antwoorden worden duidelijk aan het einde van het jaar, als men op het jaar gaat terugkijken en de revue laat passeren. Maar dat is nog ver weg, dus we gaan eerst de maanden januari tot en met december maar eens doorlopen en kijken wat het ons allemaal gaat brengen. Persoonlijk ben ik wel nieuwsgierig wat voor leuke nieuwsfeiten ik ga brengen op mijn Nieuwspagina in 2011 en bovenal, welke leuke columns ik op deze plaats nog zal gaan schrijven.

Dit jaar is het 30 jaar geleden, dat de eerste jaarmarkt (Kielemarkt) werd gehouden. In die begin jaren, stonden de mensen achter de kramen bijna allemaal in een blauwe kiel, met of zonder rode zakdoek. Heden ten dage zijn het alleen nog de marktmeesters die dit kostuum dragen. De eerste 2 jaren heb ik zelf ook als verkoper achter een kraam gestaan. Het eerste jaar, toen de markt nog in alle dorpen van de toenmalige Gemeente Niedorp werd gehouden en het vervoer van dorp tot dorp nog met taxibusjes van de Firma Schreur werd gedaan, stond ik met 2 buurjongens op de markt. Helaas was het weer dramatisch slecht dat eerste jaar. Waar je als jonge jongen al weken naar toe leefde, werd helaas een natte dag. Buurjongen Hans had de vrieskist van zijn vader uit de winkel gehaald en in de speciaal gebouwde tent gezet en buurjongen Jacco probeerde konijnen aan de man te brengen. Ik zelf deed een poging om mijn dubbele postzegels kwijt te raken. Het tweede jaar, met vriend Wilco een kraam opgezet, al snel verkocht ik toen met tegenzin mijn mooie sportschoenen, de rest van de dag verliep moeizaam. Dus toen besloten om de artikelen meer tentoon te stellen, roeispanen van een rubberboot tegen een lantaarnpaal geplaatst, maar door een windvlaag precies op een achterlicht van een voorbij rijdende fiets (hoe bedenk je het). Resultaat, dikke rekening, geen cent verdiend die dag, moest zelfs geld bij door schadepost. Sinds dat jaar, niet meer achter een kraam gestaan, maar gezellig over de markt lopen en kletsen met iedereen, dat is meer iets voor mij.